راستش اين روزها زياد در مود وبلاگ نویسی و وبلاگ خوندن نيستم. اينقدر اين جام جهانی ذهنم رو مشغول کرده و وقتم رو گرفته که جدا هيچ کاری به اندازه اين برام جذاب نيست.
اما به لطف پايان مرحله يک هشتم نهایی جام جهانی و تعطيلی 2 روزه مسابقات الان اين وقت رو پيدا کردم که تراوشات ذهن زيبای خودم رو در مورد فوتبال هایی که تاحالا ديدم بنوسيم!:
1.اول از ايتاليا شروع می کنم که تيم مورد علاقه من هست و اميدوارم قهرمان بشه:
دفاع ايتاليا حرف نداره، حتی بدون نستا! اين موضوع رو تو بازی با چک ديديم که مارکو ماتراتزی جای نستا بازی کرد و خوب هم بازی کرد و حتی گل هم زد. خط حمله ايتاليا هم حرف نداره. توتی، دل پيرو، لوکا تونی، آلبرتو جيلاردينو و پيپو اينتزاگی هرکدوم يک تيم هستند. اما مهم تر از اون حرفه ای هستند و فوتبالو خوب بلندند. هافبک های ايتاليا هم به نظرم تو کار دفاعی حرف ندارند. تنها مشکل ايتاليا نبود يک بازيکن خلاق و بازی ساز و شايد کمی فانتزی باشه. اگه دل پيرو و توتی اوج بگيرند و بتونند يه مقداری به عنوان هافبک-مهاجم بهتر بازی کنند، بی ترديد ايتاليا می تونه حتی مدعی جام باشه.
در مورد بازی با استراليا هم که خيلی ها اعتقاد داشتند پنالتی آخر بازی پنالتی نبود بايد بگم که اولا پنالتی بود، يارو دستشو گذاشت جلولی گروسی، بعدشم اينکه يه دفعه هم ايتاليا داوری به نفعش باشه، چه اتفاقی می افته؟ جام جهانی قبل که 100 تا گل صحيح به کره زد و داور کور نديد مگه يادمون رفته؟ حالا يه بار هم داوری به نفع ايتاليا! تازه ماتراتزی رو هم اشتباه اخراج کرد.
2.اما مدعی اول جام: آرژانتين هميشه دوست داشتنی که تيم دوم مورد علاقه من هم هست. شک نکنيد اگر لطف داورها نباشه -که تقريبا حالم از قضاوتشون داره بهم می خوره- آلمان رو له خواهد کرد. همين امشب عادل فردوسی پور از آلمان گزارش می داد که فقط اميدشون به ينس لمن هست که بتونه پنالتی های آخر بازی رو بگيره! واقعا جالبه!
3. ستاره های برزيل رو نميشه دوست نداشت. مخصوصا وقتی با ديدا و کاکا چند فصلی در ميلان خاطره داشته باشی. اما متاسفانه برزيل کارلوس آلبرتو زيبا بازی نمی کنه. اصلا علاقه ای به قهرمانی برزيل و فاصله گرفتنش از آلمان و ايتاليا و آرژانتين ندارم. حتی حاضرم آلمان قهرمان بشه اما برزيل ششمين قهرمانی رو به دست نياره. اگه برزيل در تعداد قهرمان دست نيافتنی بشه و تعادل تيم ها به هم بخوره بازی های دوره بعدی جذابيت چندانی نخواهد داشت. مثل رئال مادريد ميشه در جام قهرمانی باشگاه های اروپا.
4. فرانسه روز به روز بهتر ميشه. خط هافبک قدرتمندی داره و به نظرم می تونه برزيل رو در يک چهارم نهایی حذف کنه، اگر بخواد.
5. اسپانيا حکايت او شهر معروف که ميگه: تو فقط هستی که باشی، تو نه مرگی نه تلاشی!!!
هيچ وقت نفهميدم اين تيم رو دوست دارم يا نه. اما چيزی که مسلمه اينه که اسپانيا شخصيت قهرمانی نداشت و امشب حذف شد. بد هم نشد. تيم های يک چهارم تيم های بزرگتر و پر نام و نشان تری هستند. از 8 تيمی که باقی موندند فقط اوکراين و پرتغال جام رو نگرفتند و 6 تيم ديگه: آرژانتين، ايتاليا، آلمان، انگليس، فرانسه و برزيل همگی حداقل يک بار قهرمان شدند. اوکراين که به لطف جدول تا اينجا اومده. اما پرتغال جدا خوب بازی می کنه. خدا رو شکر شگفتی هم امسال نداشتيم!
6. خوشبختانه جام امسال ديگه بچه بازی نشده که کرواسی و ترکيه و کره الکی الکی بيان تا نيمه نهایی. تيله بازی که نيست عزيز من، جام جهانیه!
7. اردوی ايتاليا با چند مشکل مواجه شده که نگرانم کرده. امروز پسوتو، مدير فنی جديد تيم يوونتوس از طبقه دوم ساختمون يوونتوس افتاده پايين. افتاده رو 2 تا ماشين پارک شده و چندجاش شکسته، اما گفتند زنده می مونه. ميگن ميخواسته خودکشي کنه. اين خبر رو تو کنفرانس مطبوعاتی به کانوارو دادند. کاناوارو هم بلافاصله کنفرانس ترک کرد. دل پيرو و زامبروتا ( هم بازی های سابق پسوتو) هم با هواپيمای اختصاصی برگشتند ايتاليا تا ببينند که چه اتفاق افتاده. اميدوارم به ماجرای گنده کاری يوونتوس سر داوری ها ارتباطی نداشته باشه. فعلا معلوم نيست ماجرا چيه...
8. انگليس قهرمان نمي شه با اون ستاره اي حلبي اش!
9.کامنت هام همچنان خرابه، شرمنده!