هیچ چیزی نمی توانست مانند برد دیشب ميلان برابر بایرن مونيخ باعث شود من بعد از حدود يک ماه بی انگيزگی در وبلاگ نویسی بیایم اينجا و بنویسم. نه سال نو، نه تعطیلات نوروزی، نه فيلم هایی که ديده ام و کتاب هایی که خوانده ام، نه انتخابات فرانسه و نه اينکه روز دوشنبه که روز تولدم بود را درمراسم جشن ملی فن آوری هسته در سایت هسته ای نطنز با همه حاشیه هایش گذراندم و نه هيچ چيز دیگری...
ميلان دیشب نشون داد که حتی اگر در اوج هم نباشد بازهم خطرناک است.ميلان با همه افت و خيزهایش در 5 سال گذشته 4 بار به نيمه نهایی جام باشگاه های اروپا رسیده که نشان می دهد تیمی با کاراکتر قهرمانی است. راستی تیم ديگری هست که چنين رکوردی داشته باشد؟
امسال اما ماموریت میلان در نيمه نهایی سخت تر از ماموریت های گذشته اش است و باید به تنهایی در برابر همه فوتبال انگلیس بجنگد. جایی که منچستر يونایتد، لیورپول و چلسی حضور دارند.
شکی نیست که راه رسيدن میلان به فينال راه سختی است. ميلان بايد 2 هفته ديگر با منچستر یونايتدی بازی کند که همه ديديم چطور سه شنبه شب 7 بر يک آ.اس رم را له کرد. اما خوشبختانه بازی رفت در اولدترافورد است و بازی برگشت در سن سیرو و اين می تواند مایه اميدواری باشد. منچستر يونايتد همیشه خطرناک بوده، اما اين فصل خطرناک تر از هميشه است. با اي حال معتقدم برد 7 بر1 مقابل رم يک اتفاق بود و فاصله دو تيم اين 6 گل نبود. رم در يک نيمه 4 گل خورد و از هم پاشید. ديگر چه فرقی می کرد 7 تا يا 12 گل بخورد. اين را هم فراموش نباید کرد که همين رم هفته قبل منچستر را در زمين خودش برده بود. همه اين ها را گفتم که بگويم درست است که منچستر یونايتد اين فصل با وجود کریستيانو رونالدو فوق العاده قدرتمند و خطرناک است، اما بردنش چندان هم دور از دسترس نیست. با اين شیوه دفاعی که من دیشب از ميلان دیدم می شود منچستر را از پیش رو برداشت گرچه کار بسیار سختی است. ميلان باید در برابر یونايتد ها انتقام رم را هم بگيرد و از حیثيت فوتبال ايتاليا دفاع کند.
در مورد ديگر بازی نيمه نهایی، یعنی بازی لیورپول- چلسی هم باید بگويم، اگرچه چلسی را بیشتر از لیورپول دوست دارم اما ترجيح می دهم اگر ميلان به فينال برسد با لیورپول بازی کند تا انتقام فينال 2 سال پیش را بگيرد. ضمنا فکر می کنم برنده بازی منچستر-ميلان قهرمان اروپاست.

نوشته امير عليزاده عزیز را هم بخوانيد در همين مورد.

اگر حوصله داشتم و به قول معرف حسش بود دوست دارم از حاشیه های سفر به سایت هسته ای نطنز در بیستم فرودين هم بنویسم. حاشیه های سیاسی که نداشت البته، حاشیه های سیاحتی. انتخابات ریاست جمهوری فرانسه هم نزديک است. در مورد آرایش صحنه سیاسی فرانسه، مواضع کانديداها و وضعيتشان اما حتما خواهم نوشت.