عقاید یک احسان

به ياد احمد شاملو

امروز پنجمين سالمرگ احمد شاملو است.
او در مورد مرگ می گويد:
زندگی يک تصادف است و مرگ يک واقعيت.
" آدم بر حسب تصادف به دنيا می آيد، اما وقتی به دنيا آمد، مرگش قطعی است. انسان هست، تولد هست و مرگش هست، که ديگه انسان نيست. خاطره ای ازش هست. آنهايی که الگوی زندگی ما بودند، می دانستند چه می کنند. آنها به مرگ فکر نکردند، فقط به زندگی فکر کردند. و چه خوبه که ما بتونيم واقعا به اونجا برسيم.مرگ برامون وجود نداشته باشه، در حالی که قاطعيت وجودش بيشتر از زندگی است، اما عملا وجود نداشته باشه. يعنی عملا طرد بشه.
اهميت و ارج زندگی در همينه که موقته.
اينه که تو بايد جاودانگی خودتو در جای ديگری بجویی:
انسانيت!
فرصت هم نداريم. فرصت بسيار کمه، خيلی کمه. به طرز بی شرمانه ای کوتاهه زندگی. ولی هرچه، هرچه هم کوتاه است، اهميتش در همونه. در همون کوتاهيشه."

***

ترانه ی اندوهبار سه حماسه

"-مرگ را پروای آن نيست
که به انگيزه يی انديشد."

اينو يکی می گُف
که سر پيچ خيابون وايساده بود.

"-زنده گی را فرصتی آن قدر نيست
که در آيينه به قدمت خويش بنگرد
يا از لبخند و اشک
يکی را سنجيده گزين کند."

اينو يکی می گف
که سر سه راهی وايساده بود.

"-عشق را مجالی نيست
حتا آن قدر که بگويد
برای چه دوست ات می دارد."

والاهه اين ام يکی ديگه می گف:
سرو لرزونی که
راست
وسط چارراه هرور باد
وايساده بود

احمد شاملو، 16 ارديبهشت 1367